Zaterdag 5 mei: een trieste dag in het bestaan van onze vereniging.

Op één dag overleden twee trouwe leden van de triathlon afdeling.

  • Anton Groenewoud overleed aan een hartstilstand.
  • Sander Menkveld verongelukte bij een trainingstijdrit.

In plaats van de run-bike-run werd voor Sander op de dag erna een bijeenkomst voor de triatleten gehouden. Daar hoorden zij ook van het plotselinge overlijden van Anton. Een bizarre zondagochtend in de kantine van het zwembad! Voor de nabestaanden voor beide mannen hebben we in de Schager/Helderse Courant een advertentie geplaatst en is er een bloemstuk naar de familie gestuurd.

Een eerbetoon aan  Anton Groenewoud

Vrijdagmiddag 11 mei zijn namens het bestuur/commissie triathlon Connie van der Lee, Cor Zwaag, Martien Elbertsen en Patrick den Das naar de besloten crematie van Anton geweest. Voorzitter van onze vereniging Patrick den Das heeft hierbij het volgende gesproken:

Beste Anton,

Wij zijn hier allen samen om jou te herdenken. Wij hebben een markant persoon en sportman verloren. Wij wensen je vrouw Tiny, je kinderen, je familie , vrienden en kennissen veel sterkte toe. Voor nu en de komende tijd. 6 Mei in de kantine waren veel leden bij elkaar om een ander lid te herdenken die door een noodlottig ongeval het leven had gelaten. Plotseling gaat de kantinedeur open. Onze kassamedewerkster Annemarie deelde mee dat we ook Anton Groenewoud hebben verloren. De verslagenheid die al zeer groot was onder de leden bereikte nu zijn hoogtepunt.

De buurman had Anton nog proberen te reanimeren. Helaas zonder succes. 5 Mei Bevrijdingsdag de dag waar heel Nederland feest viert om de bevrijding te herdenken werd abrupt verstoord.

Persoonlijk ken ik Anton vanaf midden jaren negentig. Je had in die tijd voor de triatlon voor racefietsers een spaghetti stuur, ik meen mij te herinneren dat Anton er ook één had. Anton had een voorliefde voor de wandelsport, daar vertelde hij vol trots over. De samenhorigheid die ontstaat als mensen met elkaar wandelen omschreef hij als sociale rijkdom en dat is het ook. Op het jaarlijks programma van Anton stond steevast de 4 daagse van Nijmegen. Helaas zal je de 50e editie heb je niet mogen halen.

Vorig jaar was Anton 25 jaar lid. Hij verheugde zich hierop en liet zich zichtbaar trots spelden.  Ik kan u zeggen dat dat tegenwoordig niet meer veel voorkomt. Dit zijn de leden die verenigingen groot maken. Anton was Anton en als het lichamelijk tegen zat, toch kwam telkens terug. Dat noem ik pas wilskracht. Dan lag hij weer in zijn vertrouwde baan te zwemmen alsof er niks was gebeurd.  Op zaterdag na het zwemmen vaak nog even een kopje koffie en wat napraten met de andere leden.

Wij vinden het een eer dat je lid was van onze vereniging. We hebben het genoegen je te hebben mogen kennen. Vergeten doen we je niet.

Dag Anton, dag sportvriend

 

Een eerbetoon aan  Sander Menkveld

Vrijdagavond 11 mei was de condoleance in de kantine van het zwembad. Hier vormden onze leden en die van de fiets- en toerclub Wieringerwaard een erehaag bij de ingang van Den Krieck.

De crematieplechtigheid was op zaterdagmiddag 12 mei onder enorme belangstelling. Voorzitter van onze vereniging Patrick den Das heeft hierbij het volgende gesproken:

Lieve Sander,

Wij zijn hier allen samen om jou te herdenken. Wij hebben een groots persoon en sportman verloren. Wij wensen je vrouw Bianca, je kinderen Björn en Jochem, je familie , vrienden en kennissen veel sterkte toe. Voor nu en de komende tijd.

Wij kennen elkaar vanaf midden jaren negentig en op sportief vlak zaten we op elkaars lip en probeerden elkaar te verslaan.  Het sporten zat in je aderen en bijna geen wedstrijd liet je onbenut.  Altijd als je met iemand  sprak straalde je en ik heb nog nooit een onvertogen woord uit jouw mond gehoord. Oprecht geïnteresseerd naar iedereen of je die persoon nou wel of niet kende binnen no time had diegene een klik met jou. Iedereen die jou gekend heeft kan dat beamen en dat gaan we missen.

In de week dat je jarig was stond je nog in de lokale krant, samen met je maatjes waar je de Ard Schenk ploegentijdrit mee hebt gereden. Een mooi cadeau noemde je het. Sander was in vorm en reed verschrikkelijk snel. In de individuele Ard Schenk tijdrit zelfs een 3e plaats. Dit zou wat gaan worden in de zomer waar je vaak mee deed aan de triatlon van Anna Paulowna, waar je vorig jaar een vijfde plaats behaalde en daarmee  zowel de snelste master als de snelste polderbewoner werd.

5 Mei Bevrijdingsdag: De mensen vieren feest om de bevrijding van Nederland te herdenken. Terwijl Nederland van zijn feest genoot, werd ik om tien voor negen ’s avonds  gebeld door André van der Ploeg, voorzitter van de triatlon, met de mededeling dat je was omgekomen tijdens een trainingstijdrit. De feestelijke dag was abrupt geëindigd. Kippenvel en tranen tegelijk. Dit bestaat niet, kortom ongeloof. Gelijk dwalen je gedachten af niet alleen naar jou, Sander, maar ook naar je naasten.

De volgende dag waren veel leden van de triatlon afdeling en Albert Verbruggen namens  de Fiets Toerclub Wieringerwaard in de kantine van het zwembad aanwezig  om met elkaar samen te zijn om  over je te praten. Bij iedereen ongeloof, verdriet , maar ook de mooie verhalen. We hebben je herdacht met een minuut stilte.

Wij vinden het een eer dat je lid was van onze vereniging. We hebben het genoegen je te hebben mogen kennen. Vergeten doen we je niet. Helaas ben je te vroeg heen gegaan.

Dag Sander, dag lieve sportvriend

 

Herinneringen aan Sander4Ever, door Willem van der Voort

Mallorca – Aardig, belangstellend, altijd goed gemutst en vrolijk, inspirerend, behulpzaam. En zo kan ik nog wel even doorgaan. In de bloei van zijn leven: zeker weten! Een sportvriend voor velen, maar vooral de liefhebbende man van Bianca en superpapa voor Jochem en Björn.

Geboren in Den Helder. Een gemakkelijke jongen. Vooral een aardige knul. En, dat zou hij altijd blijven. Liep de lagere en middelbare school door. Naar het cios uiteindelijk. Sport zat in zijn bloed. Een carrière bij de Marechaussee, gevangeniswezen en uiteindelijk bij de NS. Meegemaakt dat hij mijn kaartje kwam controleren; je hoorde hem al van verre aankomen. Voor iedereen een praatje, dat was Sander. Duursport was al ruim twintig jaar zijn passie. In Abbekerk 1998, ik had een nieuwe fiets. Sander was een maatje van Rogier, en zo leerde ik Sander kennen. Belangstellend, geïnteresseerd, altijd een praatje. Hij wilde ook alles weten. Vorig jaar zijn nieuwe fiets, ja, dan raak je nooit uitgepraat met elkaar. Wat een mooie vent! Wat een bevlogen sportman. Donderdag nog gezwommen bij de club. Natuurlijk samen kort vooruitblikken op Iron Man Mallorca. Hij wenst ons succes, vanuit een gemeend groot hart. Dat was Sander. Een graag geziene triatleet en sportman bij alle wedstrijden.
Triathlonvereniging Oude Veer is niet alleen een club triatleten. Het is een familie, een echte vriendenclub. Sander was meer dan een ‘familielid’, hij was een ambassadeur. En die zijn we nu kwijt.
Maar, sportvrienden, dat is nog niets vergeleken met Bianca en Jochem en Björn. Die zijn het meest waardevolle in hun leven kwijt. Sander, echtgenoot en partner, vriend voor het leven, een superpapa, een plannenmaker, het fundament van een gezin.
Voor ons Sander, en ik weet dat ik dit namens heel veel sportvrienden en bekenden schrijf, is er maar een Sander4Ever, en dat ben jij! Voor ons altijd in ons hart!

 

Herinneringen aan Anton en Sander, door Cor Zwaag

In zijn blog schreef hij dit:  bericht